#8 Een klompje teruggeplaatst

Twaalf gevonden eitjes is leuk, maar met een eitje alleen ga je geen nieuw leven creëren, dus de magic ligt nu in handen van het ziekenhuis. Ons (met iets meer credits naar mijzelf) werk zit er voor nu even op. Behoorlijk wat DNA lichter loop, of misschien eerder strompel, ik het ziekenhuis uit. Drie lange dagen wachten liggen in het verschiet.

Zenuwpezen
Gatver, ik ben nog niet eens zwanger maar ik loop al de hele dag rond met een weeïg gevoel in mijn maag en glibberde handen van het zweet. Mijn concentratie is ook al naar het nulpunt gedaald, want naar welke plek in huis ik ook loop, als ik daar aankom weet ik al niet meer wat ik daar ging doen. Mijn zenuwen reizen overduidelijk de pan uit, want vandaag (zaterdag 29 november 2014) krijgen we HET telefoontje en horen we of er embryo’s zijn ontstaan. Drie dagen eerder was ik nog zo positief, twaalf eitjes…dat wordt een uh eitje. Na hersenspinsels als ‘zal het sperma na acht jaar bibberen in de vrieskou nog wel werken?’ of ‘wat als mijn eitjes niet groot genoeg waren om te gebruiken?’, ben ik er inmiddels van overtuigd dat er niets bruikbaars uit zal komen.

HET telefoontje
Blijkbaar heb ik nog steeds dezelfde reactie als het gaat om belangrijke telefoontjes, want net als bij mijn eindexamenuitslag zit ik nu voornamelijk met opgetrokken knieën in een hoekje van de bank. Durf amper naar het toilet of even iets te pakken in de keuken en heb ik al duizend keer gecontroleerd of het schuifje van het geluid op mijn telefoon wel goed staat. Dan…hij begint te rinkelen, anoniem. Zo’n zweethand helpt niet mee bij het opnemen kan ik je vertellen, maar dan hoor ik de stem van de arts. ‘Gefeliciteerd, er zijn zes bruikbare embryo’s ontstaan en u wordt vanmiddag nog in het ziekenhuis verwacht voor de terugplaatsing.’ Als ik vraag hoeveel rietjes zaad hiervoor ontdooid moesten worden, blijken dat er maar twee te zijn.

Op hoop van zegen
Wauw, wat een geweldig nieuws! Lang tijd om er bij stil te staan hebben we niet, want willen we op tijd zijn voor de terugplaatsing dan mogen we wel voort maken. Na alle punctie toestanden, is er aan de terugplaatsing eigenlijk helemaal niets aan. De benen mogen weer in de steunen en de gynaecoloog plaats vakkundig een eendenbek. Als er een seintje wordt gegeven, komt een andere arts uit het aangrenzende kamertje met een slangetje. Hier zit het ‘klompje’ (zoals zij het noemt, niet te verwarren met de houten versie) in, geklemd tussen twee luchtbelletjes. Op het gevoel wordt het slangetje naar binnen gebracht en het kostbare klompje cellen op hoop van zegen losgelaten. Nog even wordt er onder de microscoop gecontroleerd of het embryo daadwerkelijk is geplaatst en staan we binnen tien minuten weer buiten. In principe mag ik alles doen, maar plassen of spingen voelt toch een beetje gek, alsof je het zou kunnen verliezen.

Leuk kerstcadeau
De volgende dag (30 november 2014) komt er nog meer goed nieuws vanuit het ziekenhuis. Er zijn vier embryo’s goed genoeg van kwaliteit bevonden om als cryo’s te worden ingevroren en eventueel voor een nieuwe terugplaatsing te worden gebruikt. We gaan ons voor nu eerst maar eens concentreren op deze poging, wie weet zijn ze helemaal niet nodig en kunnen wij dit jaar met kerst een heel leuk nieuwtje brengen aan de familie.

2 gedachtes over “#8 Een klompje teruggeplaatst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s