#9 Stress bij The Voice

Om mijn baarmoeder een zo’n aantrekkelijk mogelijk nestje te laten zijn voor het teruggeplaatste embryo, moet ik tot de testdag drie maal daags op gezette tijden Utrogestan® (vaginale capsules) inbrengen. Die testdag is pas 14 december, dus ook op sinterklaasavond zit ik nog aan de capsules. Normaal geen probleem, want een bezoekje aan het toilet volstaat en het is net zo snel gebeurd als een tampon verwisselen. Maar laat mijn vader nou net dit jaar de sinterklaastraditie van boerenkool met worst en cadeautjes willen verbreken, met een bezoekje aan de opnames van The Voice.

Klein geheimpje
Niet willen vertellen dat je ‘bezig’ bent, leek ons voor het verrassingseffect als het eenmaal was gelukt om zwanger te raken, wel zo leuk. Je vertelt je ouders tenslotte ook niet dat je gisteravond nog goed hebt liggen oefenen in bed, tenminste ik niet. Alleen als de ouders in kwestie opeens plannen gaan wijzigen, wordt zo’n klein geheimpje een stuk lastiger te verhullen.

Lastige obstakels
Met een lekker zwangerschapsproof patatje in de maag en de medicijnen in mijn tas loop ik een beetje zenuwachtig naar binnen. Eerste obstakel gesignaleerd, tascontrole. Laat ze nu niet die medicijnen er uit gaan vissen en lastige vragen gaan stellen of vragen mijn tas op te bergen in een locker. Deze tas is nu even mijn leven, eigenlijk letterlijk het leven van een mogelijk kindje. Dan door naar obstakel nummer twee, de hapjes en drankjes. ‘Nee dank je, ik zit nog vol’, lach ik een beetje het afslaan van een toastje gerookte zalm weg. Misschien een beetje gek dat ik bij de ronde met bitterballen opeens geen last meer heb van een vol gevoel? Al heb je volgens mij meer zelf het gevoel dat het op je voorhoofd geschreven staat en je al allerlei excuses moet verzinnen, terwijl niemand ergens naar vraagt.

Hermetisch afgesloten
Dan mogen we de zaal binnen en een plekje zoeken. Heb ik even mazzel dat iedereen de beste spot, midden midden van de zaal wilt. Doe mij maar lekker een plekje aan het gangpad, kan ik makkelijk wegsluipen. Goed, dat had ik dus even mis…want als we eenmaal zitten worden de deuren hermetisch afgesloten, inclusief grote bonk spieren ervoor. Enthousiast wordt er nog even medegedeeld dat het een live programma is, dus dat de zaal niet kan worden verlaten. Met rode vlekken in mijn nek sis ik tegen mijn zusje, ‘tot hoe laat duurt dit?’ ‘Ow tot elf uur of zo’, antwoordt ze. Ik heb geen claustrofobie, maar volgens mij lijkt de angst die ik nu voel om deze afgesloten ruimte niet meer te kunnen verlaten, daar erg op.

Strakke planning
Ja echt SU-PER leuk dat Wendy en Martijn het podium opkomen en er zo’n oproerkraaier gezellig met zijn armen het publiek nog meer staat op te jutten, maar ik moet zeg maar om tien uur mijn shotje vaginale capsules inbrengen. Oké, dit kan best een halfuurtje eerder of later, maar het moet geen uur worden. De tijd tikt weg en ik kan heus ook nog wel bezig zijn met de optredens, maar rond tien uur gaat het zitten wel over op een zenuwachtig heen en weer wippen op mijn stoel. Gelukkig, normaal voor de buis verafschuw ik het (sorry pap), heeft dit programma honderd reclameblokken en wordt er weer één aangekondigd. Ik spring op, ‘blijven zitten, we zijn nog live’, hoor ik opeens zo’n spierbundel boos verkondigen. Met mijn allerliefste lachje overtuig ik hem ervan dat de nood toch echt hoog is en mag ik als ik hééél snel ben er even tussenuit piepen. Nu alles op tijd mijn lichaam is ingebracht, kan ook ik dan toch eindelijk relaxt van mijn sinterklaasavond gaan genieten.

2 gedachtes over “#9 Stress bij The Voice

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s