“Zelluf doen”

Zelf drinkenIk ben verdorie al bijna twee, dan laat ik mij toch zeker niet meer helpen door mijn moeder. Oftewel, we zijn aanbeland in de ‘zelluf doen’ fase. Volgens mij een typisch symptoom van de (naderende) peuterpuberteit. Het is vaker in mijn hoofd tot tien tellen, geduldig zijn en ook gewoon de rol van opvoeder aannemen en mijn wil als wet laten gelden. Ik laat mij toch zeker niet de les lezen door mijn eigenwijze peuter?!

Leren is fouten maken
Ik snap ook dat ze juist leert van dingen zelf te ontdekken en binnen de perken fouten te maken, dus wanneer het even kan probeer ik mijn geduld te bewaren en haar bijvoorbeeld eerst zelf te laten stoeien met haar schoenen. Ik merk ook dat ze trots is als haar iets zelf lukt en haar zelfvertrouwen daardoor groeit. En natuurlijk prijst deze mama haar met een brede glimlach en een ‘goed gedaan!’.

Keuzes, keuzes
Bij alles zelf willen doen, hoort ook zelf keuzes maken en je wil laten gelden. Zelf kiezen geeft haar het idee dat ze gehoord wordt en haar wil er toe doet. Ook hier mag ze weer binnen de perken haar eigen keuzes maken. ‘Wat wil je voor fruit, een banaan of een kiwi?’ Dat het fruit wordt wat ze gaat eten is met deze vraagstelling een vaststaand feit, maar of dat een banaan of een kiwi wordt maakt mij niet uit. Door haar twee voorstellen te doen, probeer ik de keuzestress wat te beperken (dit klinkt nu net alsof we een heel scala aan fruitsoorten hebben liggen in de fruitschaal ;-)).

Strategisch vragen
Haar zelf de keuze laten maken waarbij het resultaat hetzelfde is, probeer ik eigenlijk steeds toe te passen. Zo voorkomen we frustratie, want ik kan haar wel vragen ‘wil je je jas aan doen?’, maar het antwoord is toch standaard ‘nee’. Ik krijg hiermee niet wat ik wil en zij voelt zich niet gehoord omdat ik toch ‘ja’ doe. Als ik hem op de volgende manier stel: ‘trek je zelf je jas aan of moet mama het doen?’, heb ik het resultaat dat ik wil (jas aan) en zij haar eigen keuze.

Reuze handig
Zo’n ‘grote’ meid in huis, kan ook reuze handig zijn. Zo is zelf traplopen een mooie win-win situatie. Mijn armenspieren worden minder belast (tja, zo’n peuter wordt er ook niet kleiner en lichter op) en zij voelt zich zeer zelfstandig en trots dat ze al zelf naar boven mag. Dat laat ze dan ook duidelijk blijken, door bij elke tree te verkondigen dat ze al ‘groot’ is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s