#10 Code rood

De laatste dagen is Google mijn vriend, ik heb alle variaties en mogelijke woordcombinaties gehad met als hoofdtoon: ‘eerste symptomen zwangerschap’. Voor de spiegel sta ik tot in de details te kijken of ik al blauwe aderen zie lopen op mijn borsten, want dat is dus één van die eerste symptomen zo verkondigde mijn eerder genoemde grote vriend. Ik neem nog eens een andere positie in voor een andere lichtinval, waarna mijn mister mind zich afvraagt of deze ader er nou altijd al was of dat ik gewoon nog nooit op deze manier mijn borsten had staan bekijken. Als manlief de badkamer binnenkomt, kijkt hij mij ietwat bevreemd aan en zegt ‘lukt het?’. Als wijze van antwoord duw ik hem mijn vriendinnetjes onder ogen, ‘zeg, zat deze ader er nou altijd al?’.

Een kwestie van geduld
Veertien dagen hebben voor mijn gevoel nog nooit zo lang geduurd. In het begin ging het nog wel, maar naarmate de dagen van mijn mogelijke ongesteldheid (of niet!) dichterbij komen gieren de zenuwen bij elk toiletbezoek door mijn lijf. Als ik maar geen bloed aantref! Stiekem merk ik dat elke enige vorm van aandrang al genoeg rede vormt om weer even het kleine kamertje te bezoeken, oftewel even checken. Dan geven ze je uit het ziekenhuis als advies mee om het te proberen los te laten…uh het embryo probeer ik juist krampachtig vast te houden, maar ze zullen wel bedoelen het er mee bezig zijn. Nou ook dat mislukt jammerlijk bij mij, maar lijkt mij ook niet zo gek. Je weet tenslotte dat er een levend embryo is teruggeplaatst, dat gaat naar mijn idee nog een stapje verder dan ‘we hebben zonder voorbehoedsmiddel seks gehad’.

Innestelingsbloeding?
Dan komt toch de dag dat ik weer tussen hoop en vrees mijn ondergoed naar beneden trek op het toilet en mijn hart een extra slag maakt. Ik zie wat rozigs en het is er na een keer knipperen met mijn ogen nog steeds. Met bonkend hart raadpleeg ik weer eens mijn vraagbaak. Oké, het is geen vers bloed dus het zou een innestelingsbloeding kunnen zijn. Met deze gedachte kan ik het goed praten voor mijzelf. De testdag is over twee dagen, dus ik besluit het voor nu nog maar even aan te kijken.

Testdag
Helaas wordt roze, meer roze en daarna begint het toch verdacht veel op rood te lijken. Mijn onderbuikgevoel, letterlijk, voelt niet goed. Dit kan je toch niet meer wegschrijven onder het kopje ‘innestelingsbloeding’. De testdag, ook wel n.o.d. (niet ongesteldheid dag) breekt aan, al kan je die ’n’ van ‘niet’ wel weglaten. Voor de vorm en de bevestiging plas ik toch maar over een zwangerschapstest. De spanningsboog is maar kort, want binnen een minuut blijft het bij één enkele streep (niet zwanger) en is een kruis (zwanger) ver te zoeken.

Tranen met tuiten
Alle spanning van de afgelopen maand, het prikken, de echo’s, de vraag of en hoe veel eitjes, de punctie, het in spanning wachten, rolt over mijn wangen. Het voelt alsof ik niet word beloond voor mijn harde werken en ergens was ik al bezig geweest met hoe leuk het zou zijn om aan de kersttafel te kunnen vertellen dat ik voor twee zou eten die kerst. Het concluderen dat de poging is mislukt voelt als een harde klap, al weet ik ook wel dat de kans zo klein was en er stellen zijn die al veel en veel langer hun droom proberen waar te maken. Al is mijn verdriet nu mijn verdriet en mag die er ook zijn. To be continued…

Een gedachte over “#10 Code rood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s