#15 Kom maar achterop, achterop m’n fiets

Vandaag zit ik aan alle kanten aan mijn tax: qua misselijkheid van de Pregnyl®, die we gisteravond hebben mogen spuiten, ik reageer ook deze keer weer heftig op het zwangerschapshormoon wat hierin zit. Qua hoeveelheid eiblaasjes, wat zelfs (voor de oplettende kijker) waarneembaar is vanaf de buitenkant, want mijn buik staat bol. Ook qua blauwe plekken en beursheid (als in: raak mij niet aan!) van het prikken zit ik aan mijn tax. Niet zo gek, want morgen staat de punctie gepland. Alleen, hoe beland je dan op de oncomfortabele bagagedrager van je moeders fiets?

Alles is familie
Morgen staat er een familiereünie gepland, inderdaad diezelfde morgen als in die eerder genoemde morgen van de punctie (daarover later meer). Dit betekent wel dat mijn oom, samen met mijn nichtje is overgekomen vanuit Amerika, die uiteraard een drukbezet duo vormen tijdens dit korte bezoek. Vanavond is de eer aan mijn ouders en ben ik samen met mijn oom en nichtje naar hen toe gereden voor een dineetje. Blijkbaar is er naast het dineetje ook een activiteit buitenshuis georganiseerd, want in de achtertuin zie ik een netjes geprepareerd rijtje fietsen staan. Na het eten popt dan ook de vraag of er nog animo is voor een fietsritje naar het Amsterdamse bos voor een wandeling en een bezoek aan de Japanse kersenbloesem.

Laat je niet kennen
Heerlijk, even van de zwoele lente-avond genieten. Alleen een snelle rekensom leert mij dat iemand van ons is overgeleverd aan een bagagedrager. Ja, die mountainbike van mijn vader is inderdaad niet ladylike en gasten gaan voor wat betreft een eigen fiets. Als ik dan ook het korte gebakkelei met mijn moeder verlies, ben ik degene die zich niet moet laten kennen en probeer ik half rennend op de bagagedrager van mijn moeder te springen.

Kinderkopjes
Hartstikke beeldig natuurlijk van die ongelijk liggende kinderkopjes, behalve op hakken…oh en als je achterop de fiets zit met een ‘biljoen’ tegen elkaar aan kletterende eiblaasjes in een beurse buikwand. ‘Ik neem even deze afsnij-route’, roept mijn moeder achterom. Prima joh, lekker over het grind en ach ook nog een stoeprandje, geen probleem hoor. Wist mijn moeder veel, die banjert gewoon lekker verder. Ondertussen probeer ik bij elke hobbel en bobbel mijn gezicht in de plooi te houden.

Rebels gedrag
Eenmaal op de terugweg naar huis, met een comfortabele autostoel onder mijn kont. Denk ik alvast even vooruit aan morgen. De ‘hobbel’ van vandaag is genomen, maar morgen hebben we een nieuwe uitdaging voor de boeg; een familiereünie doorkomen, terwijl ik ’s ochtends nog in het ziekenhuis lig voor de punctie. Ze adviseren de rest van de dag niet te werken of andere activiteiten in te plannen, omdat je (zoals ik ook de vorige keer heb ervaren) moeilijk kunt lopen en liggen het prettigst is. Dat advies wordt bij deze niet opgevolgd. Gaat goed hè deze maand met de op te volgen ziekenhuisadviezen?! Oeps…zou Linda dan toch nog eens een rebel worden?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s