#17 Back to reality

Alle uitdagingen zijn voorlopig weer even uit de weg en we kunnen weer terug met de focus op het eerst volgende in het ICSI-traject. Als het goed is staat er namelijk een terugplaatsing voor de deur. Bijzonder dat ze in het ziekenhuis ‘aan de knutsel’ zijn gegaan met ons DNA en vandaag (14 april 2015) te horen wat dat heeft opgeleverd en of er ook daadwerkelijk leven is ontstaan. We wachten in spanning tot ons lot wordt bepaald met het telefoontje van de arts.

Vertrouw op je gevoel
Feitelijk gezien zijn de kansen zeer gunstig en heb ik wel een goed gevoel. Toch slaat de twijfel naarmate het verlossende telefoontje nadert toe, al voel ik mij dan soort schuldig tegenover degene die echt recht op zenuwen hebben, degene met een veel lager eitjes aantal. Als de telefoon dan eindelijk een anoniem telefoonnummer (het ziekenhuis) in het beeldscherm laat zien, neem ik hijgend van de adrenaline op. Ze zullen wel denken, maar het is alleen maar mijn hart die op het moment honderd slagen per minuut extra maakt van de zenuwen. Whoop whoop, vanmiddag melden voor een terugplaatsing!

Jong ding
Nou heb ik daar natuurlijk helemaal nul verstand van en is het alleen maar gebaseerd op oppervlakkig hokjesdenken, alleen deze begintwintiger had ik nou net liever niet getroffen als arts. Iedereen wil toch een arts die zegt ‘ik heb al twintig jaar ervaring, er lopen al honderden kinderen op deze wereld die ik toentertijd heb teruggeplaatst, mijn slagingspercentage is sky high’? Er vanuit gaande dat het ziekenhuis pas iemand een terugplaatsing laat uitvoeren als deze ook hiertoe bevoegd is, heb ik geen andere keus en laat ik mij in de behandelstoel zakken.

Appeltje…uh eitje
Net alsof je uren in de keuken hebt gestaan, eerder al veel energie hebt gestoken in het vinden van de beste ingrediënten en vervolgens je meesterwerk binnen tien minuten verorbert ziet worden. Zo hebben we weken werk gehad aan het vinden van de beste ingrediënten (hormonen), het zo secuur mogelijk volgen van het recept (het toedienen van de hormonen), vervolgens hebben de artsen uren in de keuken gestaan (het lab) en nu zit het binnen tien minuten in mijn buik. Hopelijk blijft het daar wel langer zitten dan de gemiddelde stoelgang en zijn we met een beetje geluk pas negen maanden verder eer het er uit komt.

Een lekker nestje
Omdat we deze keer weer te maken hebben met een verse terugplaatsing (geen ontdooide cryo), worden de balletjes (oftewel Utrogestan® capsules) weer uit de kast getrokken. Deze zouden moeten zorgen voor het in stand houden van het baarmoederslijmvlies en zo een lekker nestje creëren, waar het embryo zich prettig voelt om in te nestelen. Uiteraard zal ik het ‘recept’ weer secuur verder volgen, alleen houdt het wel een eventuele menstruatie tegen. Als je zo graag wilt weten waar je aan toe bent is het lastig hier mee om te gaan, want de mindfuck wordt alleen maar groter naarmate de dagen tot de zwangerschapstest vorderen. Ik ben het type dat dan maar zo snel mogelijk een eventuele teleurstelling onder ogen ziet en niet in schijnhoop wordt gehouden. Uiteindelijk komen we toch weer uit op het geen waar ik tijdens de ICSI-trajecten wel vaker tegenaanloop…geduld is een schone zaak…zucht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s