Dag ledikant, hallo grote meisjes bed: de wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe

Peuterbedje

Eigenlijk kan ik dit nog helemaal niet aan, ze wordt zo groot. Zeker als ze niet meer in haar ledikantje wordt getild en in haar slaapzakje wordt geritst, maar gewoon zelf in haar bed kruipt en de deken over zich heen trekt. Liv doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is, maar mama slikt nog even een brok in de keel weg.

Wie
Kleine meisjes worden groot en daarbij hoort ook een ‘grote meiden’ bed. Natuurlijk vind je als ouder je kind als heel snel een ‘grote’ knul of meid, dekbedden fabrikanten hangen daar echter wel een tijdslabel aan van 24 maanden. Vanaf dan wordt het ‘veilig’ bevonden.

Waarom
Voor ons was het voornamelijk een praktische overweging. Nu kindje nummer twee op komst is, hebben we gekeken naar de opties. Voor ons viel het kopen van een tweede ‘babykamer’ met ledikant af en aangezien Liv net twee is geworden, wilden we gaan proberen haar over te doen naar een peuterbedje.

Wanneer
Het duurt nog wel zo’n vier maanden tot we onze kleinste uk mogen verwelkomen, maar Liv slaapt inmiddels al weer zo’n maand in haar nieuwe bedje. Ik denk dat de verandering van gezinssituatie met een zusje erbij al zo’n impact heeft, dat ik haar niet het gevoel wil geven dat ze aan de kant wordt geschoven doordat haar zusje ‘haar’ bed inpikt. Daarom hebben we er voor gekozen haar al een tijd eerder over te doen. Nu is haar nieuwe bedje, haar bedje. Ze zegt nu al zelf tegen haar oude bedje, dat dat het bedje van de baby is. Daarbij hebben we nu nog de tijd om met haar te oefenen en haar weer terug in bedje te stoppen mochten de verleidingen (speelgoed) buiten het bed te groot worden, mijn gevoel zegt (weet wel zeker!) dat we daar met een kleine nachtbraker erbij geen energie meer voor hebben.

Wat
Eenmaal de keus gemaakt om over te gaan naar een nieuw bedje, reist de vraag: ‘gaan we voor een peuterbedje of kiezen we gelijk voor een eenpersoonsbed?’ Uiteindelijk hebben we gekozen voor een meegroei bedje. Deze kan eerst in een kleine stand worden gemonteerd, om met een eventuele tussenstap naar een twee meter bed te worden uitgeschoven. Dit geeft wel extra kosten, omdat je in verschillende maten beddengoed moet aanschaffen. Voordeel is dat haar bedje nu ook voor langere tijd haar bedje kan blijven. Zo op de kleinste stand heeft het bijna dezelfde afmeting als haar ledikant, dit voelt wel zo knus en veilig. Een ander puntje wat betreft veiligheid en voornamelijk mijn eigen gevoel, is de keuze voor soort beddengoed. Ik vind het een spannend idee dat ze niet meer in een slaapzak ligt, maar onder een deken waar ze dus ook onder kan schuiven met haar hoofd. Daarom heb ik gekozen voor zo veel mogelijk ademende en honderd procent katoenen producten.

Waar
Liv is niet alleen opgeschoven naar een ander bedje, maar ook naar een andere kamer. Ook weer praktisch, want aangezien het een meisje wordt, kan de babykamer dus één op één de babykamer blijven. Daarnaast is Liv haar nieuwe kamer een tikje groter, wat wel handig is nu ze daar ook speelgoed heeft staan en er graag speelt. Ons bewust van de extra grote overgang, hebben we de stap toch maar gewaagd.

Hoe
Tja hoe pak je zoiets aan? Wij hebben haar vaak meegenomen naar haar nieuwe kamer en vertelt dat Liv nu zo’n grote meid is dat ze hier mag gaan slapen. Elke stap heeft ze gezien: schilderen, meubels in elkaar zetten etc. en we hebben haar bij het grote Zweedse warenhuis al haar bedje laten zien. Alle vertrouwde spullen zijn natuurlijk meegegaan, zoals knuffels, boekjes, speelgoed en haar tipi tent. Misschien dat dit er voor zorgde dat het al een beetje vertrouwd voelde. De verantwoordelijkheid over een bedlampje dat je zelf aan en uit kan zetten is natuurlijk ook wel heel stoer, dat vertrouwen als ouders in haar deed haar glunderen. De eerste avond hebben we haar duidelijk uitgelegd dat als ze gaat slapen haar lichtje uit gaat en ze er niet meer uit mag komen totdat papa en mama komen. Uiteraard hoorden we honderd keer ‘klik’ van het lampje. Tot ik wel erg veel gestommel hoorde en eens een kijkje ben gaan nemen. Daar zat mevrouw met het licht aan een boekje te lezen. Natuurlijk te schattig, maar ik ben toch maar even in de strenge moeder rol gekropen. Ze keek trouwens al erg schuldbewust. Nog een keer uitgelegd dat wat ze nu had gedaan tijdens bedtijd niet de bedoeling is en toen, na het in bed stoppen, op goed geluk de deur weer dichtgedaan…ik moet zeggen tot nu toe (even afkloppen) hebben we een voorbeeldig kind!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s