#19 London baby!

Met de komst van mijn menstruatie en de negatieve zwangerschapstest als extra bevestiging, konden ‘de grote onthullingingsplannen’ en ‘wat-niet-te-eten-als-zwangere-lijstjes’ de prullenbak in. Het lijkt wel een trend te worden, elke keer als ik mijn koffer sta te pakken, doe ik dat (net als naar Canada) een illusie armer. In een therapeutisch ritme, net iets harder dan nodig gooi ik lukraak wat kleding erin. Opgelucht, na mijn eigenhandig verzonnen therapeutische sessie, kan ik er weer tegenaan. Kom maar op met dat familie-tripje…London baby!

Het knaagt
Ik dacht dat het wel weer ging en ik de moed weer bijeen had geraapt, net zoals na elke andere baal/jank dag. Alleen kwam de moed toch niet echt op volle kracht terug. Het gesprek met de arts had er behoorlijk ingehakt. Waar een mislukte poging eerst werd afgewimpeld als ‘stomme pech’, was het voor de artsen nu ook tijd voor ‘echte’ actie. Dan wordt je opeens in een ander hokje geplaatst, staat er een sterretje achter je naam. Het valt mij zwaar om deze onzekerheid niet te kunnen delen. Natuurlijk heb je elkaar en probeer je samen een hoop te ventileren, maar soms sta je er allebei te veel bovenop. Als in, je kan er niet meer van een afstandje naar kijken, je zit immers in hetzelfde schuitje. Daarom hebben we besloten toch in kleine kring te vertellen over het ICSI-traject waar we mee bezig zijn. Tja, eerlijk is eerlijk, wij hadden ook gehoopt al eerder met zwangerschapsnieuws op de proppen te kunnen komen. Jammer van het verrassingseffect, maar belangrijker is nu dat die zwangerschap er komt, niet hoe leuk de verassing zal zijn en daar kunnen we alle steun bij gebruiken.

Gevoel voor timing
Eenmaal de beslissing genomen om het te vertellen, kon ik ook niet meer wachten en had ik het nog liever vandaag dan gister van ’t hart. Dat het niet heel handig is om dit te doen als je nog net een pannenkoek naar binnen schuift en je moeder gestrest op haar horloge kijkt, omdat we eigenlijk al op weg hadden moeten zijn met de bus naar Schiphol…tja. Geen gevoel voor timing zullen we maar zeggen ;-).

In the city
Londen zelf was heerlijk een mix van clichématige bussen, taxi’s en telefooncellen, maar ook shop till you drop, stadsparken, marktjes, spectaculaire hoogtes, koninklijk prinsesje, musical…Apple om de man tevreden te houden en eten, eten, eten. Drie dagen glippen dan zo door je vingers. Gelukkig was er ook nog tijd, aangezien mijn timing de eerste keer nogal beroerd te noemen was, om tijdens een van de vele (eerder genoemde) eetmomentjes, ‘het’ er nog eens rustig over te hebben.

Je moet het zelf doen
Zelf heb ik geen geheimen, ben ik een open boek en wil ik alles delen. Vanaf de andere zijde voel ik steeds weer als we ons verhaal op tafel leggen, het aftastende: wat te kunnen vragen en misschien ook wat te willen weten. Aan wie we ons ICSI-verhaal ook vertellen en ongeacht welke reactie daar dan ook uit voort komt, ik merk dat het mij niet perse de opluchting geeft die ik van te voren had gedacht te voelen. Het is vreemd te merken dat je eigen verhaal toch je eigen verhaal blijft. Jouw ervaringen zijn die van jou. Wellicht makkelijker te delen met iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt, maar ook dan is geen enkele belevingswereld hetzelfde. Uiteindelijk kunnen mensen naast je staan, maar niet in jouw schoenen…dus ja ik moet het, ondanks alle steun, zelf doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s