Van één naar twee kindjes

LivEnPop.jpg

Het is zo lekker voor je uit schuiven, ach nog vier maanden, we zien wel hoe het loopt. We zien wel hoe het loopt??? Als ik mij bedenk dat er over pak ‘m beet veertien weken al een klein hummeltje in ons midden kan zijn, komt de urgentie bij de vraag ‘hoe gaan we dat doen met twee?’ toch wel steeds hoger te liggen. Nog ‘maar’ veertien weekenden als gezin van drie, nog ‘maar’ veertien keer een (grondige) schoonmaakdag of Liv die nog ‘maar’ achtentwintig keer naar de gastouder gaat…wauw soms tel ik de maanden/weken/dagen af tot de uitgerekende datum, maar zo komt het toch rap dichterbij.

Van nul naar één
De ervaringen om mij heen verschillen enorm, de één vond een eerste kindje een ware aardverschuiving en doet de tweede er ‘eventjes’ naast, terwijl een ander vrolijk zijn normale leventje voortzette met een eerste kindje en juist bij de tweede in de knel komt. Ik hoor sowieso bij de groep die van nul naar één echt enorm heftig vond, of heb ik mijn gewoon ‘aangesteld’ en denk ik straks; waar zeurde je over, dit is pas écht heftig? Zo wist ik toen Liv net geboren was niet eens de tijd te vinden om zo iets onbenulligs te doen als je nagels knippen of eens behoorlijk je haar te wassen. Na Liv haar geboorte kon ik soms nog wel eens meedoen met haar slaapjes, maar nu bij de tweede loopt er al een peuter rond die zorg en aandacht verdient….ennuh echt nog lang niet moe is!

Uitzonderlijke factoren
Nu ben ik er inmiddels achter, dat naast dat een baby krijgen gewoon je wereld op z’n kop zet en vermoeiend is, er ook wel factoren waren die het bij Liv wat extra lastig maakte. Zo liep de borstvoeding helemaal niet, te weinig, niet uit de borst willen drinken, kolven, half om half (moedermelk/kunstvoeding) voeden of zelfs voeden met een spuitje etc., wat maakte dat wij de deur voor maximaal één a anderhalf uur uit konden (buitenshuis voeden/kolven ging dus niet). Vind je het gek dat je je dan beperkt voelt in je bewegingsvrijheid, zeker als moeder zijnde die ‘noodzakelijk’ was voor de voedselvoorziening van ons kind en dus continu aanwezig. Daarnaast heb ik achteraf gezien ook last gehad van een postnatale depressie.

Maatregelen
Nummer één voor mij, tevens op advies van verschillende betrokken instanties, geen borstvoeding geven. Borstvoeding houdt de zwangerschapshormonen in stand, waardoor je eerder met een postnatale depressie te maken kan krijgen. Daarnaast is de kans vrij groot, dat we nu weer tegen dezelfde problemen gaan aanlopen met borstvoeding en uiteraard geeft het rust dat flesvoeding  waar nodig ook uit handen kan worden gegeven. Daarbij wordt/is de kraamzorg geinstrueerd en komt er deze keer geen stagiair mee, helaas kan ik mijn huishouden niet meer aanbieden als leerschool. Voeden op verzoek gaan we ook niet meer doen, ik ben iemand van de schema’s (oké, oké met enige flexibiliteit) en die het fijn vindt om te weten waar ze aan toe is. Liv deed het het op een duidelijk schema uiteindelijk ook veel beter, tja zo moeder zo dochter zullen we maar zeggen. Laatst genoemde, die lieve grote zus, wordt uiteraard mijn grootste troef…als ze net zo lief en zorgzaam is voor haar zusje als dat ze is als poppenmoeder, dan kan ik alvast een berg met tijdschriften gaan aanschaffen voor alle vrije uurtjes die mij te wachten staan ;-).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s