#21 D-Day

Daar is hij dan, 1 juli 2015, een woensdag, een werkdag, maar hopelijk wel een werkdag die maar tot één uur ’s middags duurt. Dat zou namelijk betekenen dat er een cryo goed (genoeg) ontdooid en doorgegroeid is om te kunnen terugplaatsen…moet je natuurlijk wel even je telefoon opnemen tussen 10:00 en 12:00 uur.

Gemiste oproep
Vanaf 10:00 uur ’s ochtends was ik in opperste paraatheid en glipte ik tussen het helpen van de klanten door zo snel mogelijk weer naar achter om voor de drieënzestigste keer op de homebutton te klikken, om te zien of er niemand had gebeld. Elke keer was het een opluchting om te zien dat ik in ieder geval geen gesprek had gemist. Ondertussen stond ik met gespitste oren elke mogelijke telefoontrilling (hij kon niet op volume) waar te nemen. Super handig in een zaak vol klanten met een telefoon op zak/op tafel. Toen was daar mijn zesentachtigste homebutton handeling…’anoniem gemist’, oftewel het ziekenhuis. En daar, na een paar luttele seconde roerloos naar mijn telefoon te hebben gestaard, kwam een sms met ‘voicemail’ binnen.

Trilhandjes
Ik dacht dat ziekenhuizen nooit aan voicemail deden en ik de hele desbetreffende arts niet meer aan de lijn zou krijgen. Dus probeer ik zo snel mogelijk met trilhandjes uit alle macht het ingesproken bericht af te laten spelen, zonder door alle zenuwen per ongeluk op ‘verwijderen’ te klikken. Ja, de meest nutteloze berichten krijg je met geen mogelijkheid meer verwijderd, maar met trilhanden weet je maar nooit welke essentiële knoppen je opeens wel weet te raken! Deze kostbare informatie mag niet verloren gaan, dus moet deze zo snel mogelijk (met één vinger in mijn oor en de andere hand de telefoon bijna door mijn oor heen duwend) tot mij komen. Zo efficiënt en zakelijk als je het ook verwacht, klinkt er in mijn oor dat de ontdooiing is geslaagd, terugplaatsing om twee uur, zonder tegenbericht (zou niet weten hoe) gaat ze er vanuit dat alle informatie goed is aangekomen (wat nou als ik het bericht niet eens had gehoord?). Belangrijkste strekking: vandaag een terugplaatsing!

Bochtje om
Als de arts ons om twee uur uit de wachtkamer komt halen (mijn eigen hele fijne arts, joepie!), informeer ik vrijwel meteen hoe het verloop van de ontdooiing is gegaan. Er bleek er maar één ontdooid te hoeven worden, wat betekent dat we nu nog vier cryo’s in de vriezer hebben liggen, mocht het nodig zijn. Wauw, als dit niet nu al een wondertje is! Zoals besproken zal deze terugplaatsing worden gedaan met een echo, dus wij (en de arts) kunnen meekijken of de cryo ook daadwerkelijk op de goede plek wordt teruggeplaatst. En hier, vierde poging, ruim ervaren arts, gerenomeerd ziekenhuis, 1 juli 2015 +/- 14:06…gebeurt er iets héél geks. Uit de mond van de arts hoor ik iets, iets wat ik niet kan beseffen…’ik dacht dat ik er al was, maar nu zie ik op de echo dat ik nog een bochtje moet maken voordat ik er ben.’ WAAAATT?? Betekent dit dat de vorige drie embryo/cryo terugplaatsingen ergens in het luchtledige hebben gezweefd, ergens waar ze überhaupt al geen kans van slagen hadden?? Alle terugplaatsingen die we tot nu toe hebben gehad zijn namelijk ‘op gevoel’ geweest. We weten natuurlijk niet of deze poging, ondanks dat hij in ieder geval op de goede plek zit, wel zal slagen. Maar als, stel dat het lukt, dan zullen de vraagtekens, twijfels en het ongeloof wat ik nu al voel, alleen maar groter worden.

Een gedachte over “#21 D-Day

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s