#22 Vieze luchtjes en hemelse momenten

Zeg zomer en ik droom weg naar strand, terrasjes, lange gezellige zomeravonden met wijntjes en tapas-hapjes, zwierige zomerjurkjes, de geur van zonnebrand, open schoentjes, lang gedekte tafels in Toscaans heuvellandschap…ow dwaal ik alweer af? Alles lijkt er in de zomer altijd iets minder toe te doen, de sleur van alledag (de was kan ook morgen), de tijd (ach een uurtje later op bed maakt ook niet uit) of zorgen in het algemeen (wat komt dat komt). Voor een perfectionistische neuroot als ik een heerlijke tijd die zomer, komt mijn brein ook eens aan vakantie toe.

Geluk van boven
Het is inmiddels 11 juli 2015, alweer tien dagen na de terugplaatsing. Het is een heerlijke zomerse week geweest en eigenlijk ben ik amper bezig met het voelen van eventuele zwangerschapssymptomen, heb ik niet aan onderbroek staren gedaan en brengen kleine krampjes mij niet van mijn stuk. Het overvalt mij als we gezellig in de gezamenlijke woonkamer van het revalidatiecentrum zitten, waar de oma van mijn man verblijft. Het lijkt wel een meditatieve ruststand. Ik ben er wel, maar ik ben er niet. Alsof ik mijzelf kan zien zitten met een krans van zonlicht om mij heen die door de ramen naar binnen schijnt. Dat je zo intens gelukkig bent dat je mondhoeken vanzelf omhoog trekken, je gewoon zomaar zit te grijnzen (en als je mij kent dan weet je dat revalidatiecentra nou meestal niet de plekken zijn waar ik daar spontaan last van heb). Ik weet het gewoon, het zit goed, het is zo.

Ballonenboog
De dag erna word ik een beetje uit mijn ruststand gehaald, want er moet gewerkt worden. Jammer, de rollen zijn omgedraaid want nu zit iedereen te genieten van het zonnetje op het terras en zit ik eens niet op dat terrasje, maar ren ik tussen de tafels door. De deuren naar het terras staan open, met daarvoor een rijk gekleurde ballonnenboog die vrolijk staat te zijn. En naar mijn weten ook niet alleen vrolijk staat te zijn, maar ook ongelooflijk staat te stinken. Al een paar keer haal ik binnen terwijl ik koffie sta te maken mijn neus op, om nog eens hardop, tegen niemand in het bijzonder, te melden dat het zo vreemd ruikt hier. Als ik een tijdje later zelf een bestelling op het terras wegbreng en dus de ballonnenboog met passeren, word ik haast onpasselijk. Ah nu weten we wel waar die geur vandaan komt, maar ruiken ballonnen altijd zo? Geen van mijn collega’s lijkt er verder last van te hebben en na een tijdje stop ik maar met vragen wie het ook zo vindt stinken, aangezien ik de vreemde eend in de bijt lijk te zijn.

Waar aan te wijten
Toch opeens wat rare voorvallen deze afgelopen dagen. Is het puur toeval, het tot rust komen van mijn brein door de zomerse temperaturen of wordt het echt een magische zomer en klopt mijn voorgevoel? Over een aantal dagen is het zover en mag ik alweer testen. Het duimendraaien is begonnen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s