The big 3-0

Klein meisje

Sinds zondag ben ik geen twintiger meer, owjee nu ben ik volwassen. ‘Later als ik groot ben…’, dan had ik altijd iemand van dertig in mijn hoofd, dus dat later is dan nu. Maar wat nu? Ik voel mij soms nog een klein meisje en kan verwonderd denken, ‘hoe kom ik eigenlijk aan zo’n huis, auto, een gezin? Sinds wanneer heb ik opeens zoveel verantwoordelijkheden?’ Als ik door een meisje voor de supermarkt word aangesproken als ‘mevrouw’, besef ik mij dat ik voor haar die mevrouw van dertig ben, haar ‘later als ik groot ben.’

Toen was geluk heel gewoon
Jammer eigenlijk dat naarmate de jaren vorderen, de onbezonnenheid afneemt. De komst van een kind, gaat gepaard met heel veel liefde, maar ook zorgen. Het besef dat ze mij/ons nodig heeft en wij eigenlijk ook maar kwetsbaar zijn…bijvoorbeeld samen zonder haar in de auto, geeft mij toch af en toe gedachtes waar je zonder kinderen niet bij stil stond en die je snel weer wegdrukt. Een eigen huis, prachtig natuurlijk, maar daar gaan de hersenen weer ‘we moeten wel elke maand de hypotheek betalen’, ‘wat een verzekeringen komen er bij kijken’. Of je nooit meer eens gedachteloos kunnen omdraaien en tot elf uur in je bed de ochtend voorbij laten gaan, er knaagt altijd wel een berg was die nog opgevouwen moet worden in mijn achterhoofd of uiteraard nog belangrijker een peuter die zin heeft in een nieuwe dag. Wat heb ik zitten klagen in mijn middelbare school periode, ‘zware tas’, ‘veel huiswerk’, ‘stomme leeraren’ en je vooral lekker druk maken of je niet voor schut stond met de sportbroek die je droeg tijdens gym (ow nee op de middelbare wordt het opeens sjiek en noemen we het ‘lichamelijke opvoeding’). Wat een luizenleven eigenlijk. Rekeningen? Nou misschien van een mobiel abonnement. Eten werd gewoon voorgeschoteld, joh ‘errrug’ voor je dat je die vaatwasser in moest ruimen. Was leek zich spontaan zelf te wassen en op te vouwen. Boodschappen of schoonmaken, nooit over nagedacht dat die taken ook zouden horen bij het ‘zelfstandige leventje’, waar je op die leeftijd over droomt.

Nu is het mijn later
Nu is het mijn later en is die mevrouw van mijn ‘later als ik groot ben’ gedachte opeens doorgeschoven naar iemand van vijftig. Maar het gaat niet meer om later, maar vooral om wat er nu is. Nu sta ik babywasjes te draaien voor ons meisje nummer twee, nu kan ik elke dag knuffelen met mijn liefste mooiste grappigste oudste dochter, nu heb ik een lieve man die elke dag weer voor mij klaarstaat, nu heb ik familie die ons lief is. Eigenlijk heb ik nu ‘gewoon’ een heel goed, fijn en gelukkig leven. Proost! (nu nog even alcoholvrij).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s