#24 We moeten jullie wat vertellen…

Daar zitten we dan rond zes uur ’s ochtends bepakt en bezakt op weg naar het vliegveld, in de wetenschap dat ik de belangrijkste bagage in mijn buik meedraag. Het is zo raar, want eigenlijk wil je het van de daken schreeuwen, maar welke gek is er nou al wakker om dit tijdstip? Bovendien dit is wel even iets groter nieuws, dan…tja dan eigenlijk bijna alles en niet iets om nu al met jan en alleman te delen.

Ik bel je ‘zomaar’ even op
Doordat we nu net deze ronde wel open kaart hebben gespeeld met een klein groepjes mensen om ons heen, weten zij ook dat we één dezer dagen goed nieuws zouden kunnen hebben. Dat maakt het wel iets minder spontaan, maar uiteraard niet minder leuk om te vertellen. Om acht uur ’s ochtends (schappelijke tijd toch?) vind ik het na zes bezoekjes aan het toilet (van de zenuwen), wel tijd om iemand wakker te bellen. Over een paar uur zijn mijn ouders in real life aan de beurt, dus voor nu is mijn schoonmoeder de gelukkige. Achteraf misschien niet de meest leuke manier om mijn zwangerschap bekend te maken, maar een week wachten tot we terug waren, terwijl ze allang wist dat we tegen die tijd nieuws moesten hebben, vonden we ook niet kunnen. Dus ergens op een afgezonderd bankje op het vliegveld, vloog daar voor het eerst ons nieuws de wereld (van één persoon) in.

Hoe gaan we dit aanpakken?
Na een kort uitdagend (zo zonder reistabletten, i.v.m. zwangerschap :-)) vluchtje, staan we op Spaanse bodem. Hongerrr, maar die broodjes met Spaanse hammetjes die mij zo aankijken, die moet ik dus links laten liggen. Dit gaat nog wennen worden! Dan maar een patatje bij de grote M, niet wetende dat dit het begin zou zijn van mijn grootste zwangerschapsverslaving. Met gevulde maag kun je tenslotte toch beter nadenken over de vraag ‘hoe gaan we het vertellen?’. Uiteindelijk hadden we bedacht om een cadeautje te halen, die bij het uitpakken onze boodschap duidelijk zou maken. Dat is op zich best een uitdaging in een toeristisch winkeltje langs de boulevard en wat zou eigenlijk in het Spaans opa en oma zijn?

Never nooit…of toch wel?
Dan valt mijn oog op een paar ieniemienie blauw met roze schoentjes. Klinkt perfect natuurlijk, behalve het feit dat deze schoenen onder de noemer Crocks vallen. Laat ik die nou afzichtelijk vinden en voor altijd hebben afgezworen. Zou dit dan mijn karma zijn en zouden deze schoenen wraak nemen, door mij te noodzaken mijn eerstgeborene hiermee aan te kondigen? Na nog een half uur drentelen in het winkeltje op zoek naar iets beters, moet ik toch ‘ja’ antwoorden op bovenstaande vraag. Het gaan inderdaad Crocks worden waar we mijn zwangerschap mee gaan aankondigen. Ach, zo in het kleinste babymaatje hebben ze nog wel iets schattigs.

Een kleinkind
Met ons cadeautje prachtig verpakt in zo’n goedkoop wit plastic tasje, lopen we richting het strand om mijn ouders te ontmoeten. Wat een zenuwen, mijn maag draait er bijna van om. Probeer dan maar eens heel casual een gesprekje te hebben over de heenreis en het weer. Na twee zinnen kwak ik dan ook bijna het plastic tasje op tafel, met een soort gestamel over een cadeautje. Gelukkig is het inderdaad vrijwel meteen duidelijk en valt het kwartje dat ze voor het eerste opa en oma gaan worden. Wauw wat een nieuws!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s