Het wordt het ziekenhuis

Liv geboren

Soms zijn mensen in de veronderstelling dat ik vanwege de ICSI-behandeling in het ziekenhuis moet bevallen. Meer vanuit het oogpunt, wat in het ziekenhuis wordt ingebracht, moet er daar ook weer uit. Rond de zevende zwangerschapsweek wordt er op de afdeling gynaecologie een echo gemaakt en ziet die er goed uit, dan word je uit het ziekenhuis ontslagen en overgedragen aan de verloskundige. Je volgt vanaf dan de ‘gewone’ procedure, zoals elke zwangere vrouw. Natuurlijk heb ik altijd nog wel een eigen keuze (mits alles goed gaat) om thuis of in het ziekenhuis te bevallen.

Mijn overwegingen
Zelf heb ik positieve verhalen gehoord over een thuisbevalling en ik kan mij heel goed indenken in de charme van het thuis bevallen, lekker je eigen wc, badkamer en bed. Maar hoewel de noodzaak er bij Liv niet was, had ik toch sterk de wens om in het ziekenhuis te bevallen. In ons geval niet het medische gedeelte van het ziekenhuis, maar een kraamsuite (ze doen het klinken alsof het leuk is). Mocht het nodig zijn, dan kunnen ze je met bed en al naar de andere kant van de hal rijden en dan sta je wel in het medische gedeelte. Dit vond ik wel handig als ik toch bepaalde pijnbestrijding zou willen. Ook het idee dat ik met een kind tussen mijn benen met een brancard thuis van bed zou moeten worden getakeld en daarna met gillende sirenes de straat uit zou moeten rijden, vreselijk. Of dat alles goed is gegaan, maar de placenta niet (goed) los komt en je dus ook je boeltje kunt pakken om alsnog naar het ziekenhuis te gaan, papa achterlatend met een half uur oude baby. Achteraf was de kersverse vader toch ook wel blij dat al die ‘zooi’ niet in zijn eigen bed was beland…al wordt dat uiteraard gewoon heel netjes weer opgeruimd hoor.

Deze keer
Hoewel ik deze keer waarschijnlijk weer voor het ziekenhuis had gekozen om dezelfde redenen als de vorige keer, heb ik nu niets te kiezen. Door omstandigheden zit ik aan de medicatie, medicatie die voor mij noodzakelijk is en uiteindelijk opweegt tegen de nadelen voor de baby. Dit betekent dat de baby in de buik ook van deze medicijnen binnenkrijgt en daardoor wat opstartproblemen zou kunnen hebben. Ze houden de baby tijdens de bevalling goed in de gaten en ook daarna moeten we minimaal twaalf uur ter observatie blijven. Wat mijn wens deze keer dus ook zou zijn, het wordt gewoon een ziekenhuisbevalling.

Ervaringen
Bevallen in het ziekenhuis vond ik inderdaad prettig, het gaf rust om op een plek te zijn waar ze in welke situatie we ook zouden komen, het best konden helpen. Vooraf zag ik wel op tegen de rit naar het ziekenhuis, maar blijkbaar zitten je ware emoties hoog als je aan het bevallen bent. Toen de verloskundige vroeg of ik nog naar het ziekenhuis wilde verplaatsen, riep ik gelijk heel hard ‘ja’. Ze verzekerde mij dat de weeën in de auto meestal wat afzwakken en dat was gelukkig ook zo, al zou ik je de autorit niet na kunnen vertellen. Opeens was ik daar en werd ik in een rolstoel gezet, dat vond ik overigens wel rot, al die hobbeltjes terwijl je aan het bevallen bent. Het enigste minpunt was na de bevalling. Het was blijkbaar een drukke nacht, dus toen het er naar uitzag dat alles goed was met mij en de baby, werd ik wel flink gepusht om te douchen en een boterham te eten. Hup wegwezen en de volgende er in zeg maar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s