#25 To be continued

De zwangerschapstest die ik vanmorgen had gedaan in ons Spaanse badkamertje, op de officieel meegekregen testdatum van het ziekenhuis, had gelukkig ook weer positief aangegeven. Zo nu was ik dus zwanger, ik voelde nog niets eigenlijk en ik zag eigenlijk ook nog niets. Ik was helemaal klaar voor dit avontuur en had het gevoel ‘iets’ te moeten doen.

Ik wil ‘iets’ doen
Het was nog best vroeg in de ochtend, dus het ziekenhuis was nog niet bereikbaar. Hmm maar eens zo’n ‘uitgerekende datum test’ invullen…19 maart 2016, daar kunnen we dus vrij zeker over zijn aangezien ik op de minuut weet wanneer de terugplaatsing was. Wat nu? Ow wacht ik ga even zo’n app zoeken over de ontwikkeling van de zwangerschap…hé dat is leuk, ze tellen vanaf je laatste menstruatie, dus je krijgt twee weken cadeau. Lachend stel ik vast dat ik dus al vier weken zwanger ben. Moeders voor moeders, ah daar ga ik even het aanmeldingsformulier voor invullen. Ik ben lekker aan het kneuteren op mijn telefoon, tot een uur of acht en het ziekenhuis telefonisch bereikbaar is. Nou nu gaan we echt beginnen…maar een paar minuten later hang ik teleurgesteld op. Ik mag pas over vier weken naar het ziekenhuis komen voor de eerste echo en toen ik vroeg of ik mij niet al moest aanmelden bij een verloskundige, zei ze dat ik eerst hun echo moest afwachten en verloskundigen de eerste afspraak toch pas op z’n vroegst met tien weken met je maken. Toen ik nog bedacht dat ik dan misschien wel naar de huisarts moest voor een ‘nauwkeurige’ zwangerschapstest, ontkende ze dat ook. Maar ik ben zwanger, ik wil zo graag van start en nu moet ik nog vier weken niets doen.

De eerste echo
De dag na mijn verjaardag, 6 augustus 2015, ga ik met knikkende knieën en een misselijk gevoel (dat was ik sowieso al door de zwangerschap), richting ziekenhuis. Eindelijk, eindelijk is daar dan de eerste echo. Gelukkig heb ik geen rare krampen of bloedverlies gehad en zie ik groen van de misselijkheid, dus goede tekenen aan de wand. Maar zal het wel op de goede plek zitten? Is het klompje cellen niet stiekem opgedeeld tot twee kindjes? Klopt er een hartje? Gelukkig, gelukkig, gelukkig verschijnt er vrijwel meteen een flikkerend vlekje op het beeldscherm…een kloppend hartje. Ook het formaat van het kindje zit op wat het zou moeten zijn met dit termijn. Wij zijn zo onbeschrijfelijk blij, wat een geluk. Daar gaan we dan, vele vele bezoekjes tussen hoop en vrees later, zwanger en wel lopen we ontslagen uit de club der ICSI-gangers, het ziekenhuis uit.

Eerste ICSI-reis
Ons eerste (de tweede is inmiddels al begonnen) ICSI-avontuur komt hiermee ten einde. Het is gelukt en we hebben op 21 maart 2016 onze prachtige dochter Liv in onze armen mogen sluiten. Wat een wonder, dat voel ik nog elke dag als ik naar haar kijk. We beleven heel wat avonturen met die kleine peuter van ons, lopen tegen uitdagingen aan, weten soms ook even niet hoe, zijn nooit meer helemaal onbezorgd, maar ontvangen ook heel veel liefde. Dit schrijf ik allemaal voor je op in ‘mama&co’ en goed nieuws…we zitten middenin ICSI-avontuur 2.0, dus ook deze verhalen kun je verwachten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s