#1-2.0 Nog een kindje?

In het begin vond ik de verandering van nul naar één kindje groot, de start had voor mij dan ook niet perse veel weg van een roze wolk. Waar ik ooit zei misschien wel drie kindjes te wensen, was dat al snel teruggeschroefd naar twee. Al twijfelde ik zeker in het begin of één mij ook niet net zoveel geluk bracht. Niets ten nadele van Liv overigens, want dat was een voorbeeldige lieve blije baby.

Even slikken
Maar eerlijk is eerlijk, ik ben niet iemand die goed tegen slaaptekort kan en dan met slaaptekort en al ook nog eens de hele dag ‘aan’ moeten staan. Opeens een leven waarin het ritme wordt bepaald door een kindje, je niets meer op je eigen moment kunt doen en het gevoel dat manlief na twee weken weer z’n leventje oppakte (sporten of gewoon ‘lekker’ kunnen gaan werken), deed mij meerdere malen doen slikken.

Ommekeer
Langzaamaan raakte ik gewend aan het leven met een baby. Het aantal voedingen en slaapjes verdeelt over de dag werden minder en er kwam meer ruimte om de deur uit te gaan. Mijn hoofd dacht niet meer de hele tijd in schema’s en ons meisje bleek uiteindelijk gelukkig een goede nachtslaper. Ik begon te genieten van het ‘gezin zijn’, respons te krijgen op kusjes, knuffels en geluidjes. Wat een liefde kan zo’n mensje brengen! Stel dat je die liefde kon vermenigvuldigen? ‘O, stelde ik mijzelf die vraag echt?’ Niet dat ik dat nu meteen wilde, maar ik vond het al een hele ontdekking dat de deur naar een tweede kindje blijkbaar een stukje was opengegaan.

Zomer 2017
Zomerzon brengt soms goede gesprekken met zich mee, een wijntje erbij zorgt misschien ook nog wat meer voor ‘het achterste van je tong laten zien’. Ja, een broertje of zusje voor Liv dat gun ik haar. Het is leuk als ze speelkameraadjes kunnen zijn, dus een niet al te groot leeftijdsverschil zou voor hen het mooist zijn. Of is het fijn als nummer één al naar school gaat en er overdag meer rust in huis is?…al heb je dan ook wel de verplichting planning technisch met het hele zwikkie om 8:30 uur op school te staan. Een beetje zelfstandigheid en communicatiemogelijkheden met de oudste is ook wel fijn, laat Liv nou best een ‘vlotte’ zijn. En stiekem zag ik er best tegenop om nog een zwangerschap te doorlopen en de ‘vrijheid’ weer voor een tijdje kwijt te zijn, al vind ik het heel fijn om nu te weten dat dat ook weer beter wordt. Dan liever nu, dan over een aantal jaar als je al weer helemaal aan het ‘vrije’ leven bent gewend.

Gaan we er voor?
‘Dus, we gaan er voor?’ is de vraag die na alle overwegingen overblijft. Je kunt natuurlijk wel willen, maar dan moet het je ook maar gegeven zijn. Daarbij is het niet zomaar een avontuur, maar een ICSI-avontuur dat moet worden aangegaan. 25 september 2017, gaat er in ieder geval een eerste telefoontje richting ziekenhuis, dat we graag eens op gesprek komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s