#2-2.0 In november is de dag

Eigenlijk gek hè, wil je voor een tweede kindje gaan, ben je afhankelijk van het schema van het ziekenhuis. Waar je anders eens gezellig samen vroeg onder de wol kruipt, hebben wij te maken met vakanties, congressen en drukbezette agenda’s van artsen. O ja, een ICSI-traject was zo heerlijk romantisch inderdaad, NOT!

Ik wil het nu
Ik ben zo’n typ, dat als ik eenmaal op het punt gekomen ben een tweede ICSI-avontuur aan te willen gaan, ik dat dan ook nu wil. Uiteraard had ik verhalen gehoord over wachtlijsten, maar de vorige keer konden we eigenlijk gelijk terecht. Toen we dan ook eind september contact opnamen met het ziekenhuis, had ik de week erop al een gaatje in mijn agenda gereserveerd, die kon ik op mijn buik schrijven. Twee maanden later, kom dan maar eens langs. “Houden jullie dan wel rekening met de feestdagen die er die periode aankomen?” Goed dus iets nu willen, houdt in: je nog twee maanden koest houden en geen kant op kunnen, aangezien je afhankelijk bent van andermans agenda.

Eindelijk november
30 november 2017, zaten we dan eindelijk in de wachtkamer. We wisten eigenlijk niet zo goed wat we moesten verwachten. Zou het een inleidend gesprekje worden of konden we gelijk al hopen op een daadwerkelijke start. Uit ervaring weet ik dat de menstruatie, sowieso bij elke behandeling het uitgangspunt, oftewel de start vormt. Mentaal had ik deze dan ook behoorlijk lopen uitstellen, omdat ik hoopte niet net ongesteld te zijn (geweest) op het moment van ons eerste gesprek. Dit zou namelijk weer een maand wachten worden op de volgende ronde. Gelukkig ben ik mentaal vrij sterk op dat gebied zullen we maar zeggen!

Daar gaan we dan
Het gesprek begint vrij evaluerend, het voelt meer alsof ik een face-to-face een enquete invul, die meer relevant is voor hun eigen database. Vragen als, “Is het een jongetje of een meisje geworden?”, “Met welk termijn is jullie dochter geboren?”, “Is de zwangerschap zonder complicaties verlopen?” en “Hoe ben je bevallen?”. Dit gaat dus meer over het verleden dan over het heden. Maar net als ik het al heb opgegeven, vraagt de arts wanneer ik verwacht ongesteld te worden. “Elk moment”, antwoord ik trots. “Aangezien jullie nog cryo’s in de vriezer hebben liggen, wil ik je vragen om contact op te nemen zodra je ongesteld bent geworden en een echo in te laten plannen zo’n drie dagen na de start hiervan.” “Dus we mogen van start?”, vraag ik wat beduusd. “Wat mij betreft geen probleem!”

Mentale inspanningen
Mede mogelijk gemaakt door mijn mentale inspanningen, kan elk moment het startsein van ons tweede ICSI-avontuur worden ingeluid. Maar uh, kom maar dan…waar blijf je nou? Nu probeer ik mentaal het tegenovergestelde te bereiken, maar blijkbaar waren dit eenmalige ‘krachten’ en zal ik dit keer gewoon moeten afwachten. We gaan het zien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s