Voorweeën

voorweeen

Voorweeën, ik had er wel van gehoord, maar uiteindelijk nooit zelf ervaren denk ik?! Af en toe wel een ‘harde buik’, that’s it. Zelfs op de dag voordat Liv geboren werd heb ik niets gemerkt, ook niet als ik er later over terugdenk. Toen de weeën eenmaal kwamen, kwamen ze ook goed en was het ook meteen het echte werk. Nu, bij de tweede heb ik een continue mind f*ck aan voorweeën.

Minder beweging
Het begon met 34,3 weken zwangerschap. Normaal gesproken had ik een dagelijkse polonaise in mijn buik, maar nu voelde ik al twee dagen niet zo veel beweging. Ook niet als ik rustig op de bank zat of in bed lag. Zelfs een beetje plagen door op mijn rug te gaan liggen of zachtjes te porren, wilde niet helpen. Toch maar de verloskundige gebeld en in overleg de volgende ochtend, na een eerste controle van haarzelf, naar het ziekenhuis. Hier werd ik letterlijk aan banden gelegd, waarmee ze mijn hartslag en die van de baby konden meten. Zo maken ze een hartfilmpje van dertig a veertig minuten.

Buienradar
Op een schermpje naast mijn ziekenhuisbed kon ik ook meekijken. Gatver ik werd er zo zenuwachtig van. Soms dipte de hartslag van de baby van 160 naar 70 slagen per minuut of er werd even helemaal geen hartslag waargenomen en begon het apparaat te piepen. Later bleek dit door haar bewegingen te komen, waardoor de sensor op mijn buik minder goed kon meten. Die bewegingen waren natuurlijk met één stap in het ziekenhuis weer begonnen…zul je altijd zien. Maar met al dat nauwgezette gefocus van mij op dat ene schermpje, zag ik naast de lijntjes van mijn hartslag en die van de baby, nog een derde lijntje gaan. Dit derde lijntje had een golvend patroontje, die eigenlijk verdacht veel overeen kwam met de golvende krampjes in mijn buik. Krampjes in mijn buik? Verzin ik die nu, waren die er al? “Dat onderste lijntje hè, dat is toch niet de weeën-activiteit?”, vraag ik argwanend aan mijn man. De nuchterheid zelve antwoord: “nee joh, dat is de buienradar.” Goed, bedankt hè.

Geen weeën-remmers
Je kan blijkbaar ook iets te nuchter zijn, want na vijftig minuten krijgen we de mededeling dat de baby helemaal in orde is, maar ze wel iets anders hebben opgemerkt. Ik blijk dus weeën te hebben…ik wil niet zeggen ‘I told you, maar uh I told you’. “Ze zijn ook nog eens heel regelmatig en houden lang aan, namelijk sowieso zo lang als je aan de de metingen ligt. We gaan met dit termijn geen weeën-remmers toedienen, dus het is afwachten of het doorzet.”

Lichte paniek
’s Avonds worden de weeën heftiger en bellen we de verloskundige. Ze geeft het advies om te douchen en lekker te gaan liggen om te kijken of ze weer afnemen. Ze nemen na een tijdje inderdaad af, maar ik kan je vertellen dat je niet lekker slaapt zonder ingepakte vluchtkoffer naast je bed. De volgende dag hebben we dan ook als de wiedeweerga alle openstaande puntjes op het ‘to do lijstje’ afgewerkt.

Komen en gaan
Sinds deze ene dag in het ziekenhuis heb ik eigenlijk elke dag wel last voor voorweeën. De ene keer heftig met bijbehorende vertrokken gezicht, de andere keer als een lichte zeurende menstruatiepijn. Normaal zou ik pas bij week 37/38 op de wipstoel komen van ‘het kan elk moment beginnen’, maar nu zit ik vanaf die 34,3 weken al in afwachting. Dat kunnen nog een lange laatste loodjes worden…want ik heb vast zo’n eigenwijsje in m’n buik die heerlijk tot ruim 41 weken blijft zitten*.

* Gelukkig bleek ze iets minder eigenwijs dan ik dacht en mochten we Fenna met 38,6 weken op de teller verwelkomen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s