Kees, Kees en de Keesjes

KeesKees

Sinds ik mij kan herinneren luisteren wij beiden naar het koosnaampje ‘Kees’, gekscherend noemen we ons gezin dan ook wel eens ‘Kees, Kees en de Keesjes’. Soms voeren we dit misschien net iets te ver door, als zelfs de kraamverzorgster vraagt of ‘Kees’ melk in zijn koffie heeft…oeps, want in zijn paspoort staat toch echt niet Kees als voornaam. We zijn inmiddels een paar maanden na de geboorte van Fenna, rijst de vraag: hoe is het om nu in plaats van ‘Kees, Kees en het Keesje’, ‘Kees, Kees en de Keesjes’ te zijn?

In meervoud
Van stel naar gezin vond ik een hele shock, waar eerst alles om jezelf en elkaar draait, draait dan alles om de baby. Het ritme dat je leeft wordt voor je bepaald. De boel de boel laten zonder het inschakelen van oppas is geen optie meer en ‘even’ weg brengt een hele volksverhuizing met zich mee. ‘Nou vond je één al veel werk, wacht maar als je er twee hebt’, een vaak gehoorde, zeer motiverende (not) uitspraak. Uiteraard het werk wordt meer, dubbele aantal luiers verschonen, dubbele aankleed/uitkleed/badder momentjes, flesje hier boterhammetje daar, grotere hopen was etc…maar toch voelde ik mij bij de eerste meer van mijn vrijheid beroofd. Je moet dan toch een hele nieuwe lifestyle aanmeten en voor mij voelt het nu meer alsof de tweede gewoon mee doet. Die oppas moest toch al worden geregeld, er moest er toch al één naar bed worden gebracht, waar je een boterham smeert kan er ook nog wel een flesje in de magnetron worden gezet en die wasmachine draaide toch al overuren. Oftewel het leventje via het ‘kinderschema’ hadden we onszelf toch al aangemeten.   

Zusje lief
Ja het besef is ingedaald, Fenna is geen logee, maar die blijft toch echt. Dan ga je natuurlijk even flink rebelleren, want je laat niet zomaar je onverdeelde aandacht afpakken. Als mama een flesje geeft, kan ik mooi even wat stouts uithalen…negatieve aandacht is uiteraard ook aandacht. Laten we niet vergeten dat Liv ook gewoon twee is en dit gedrag ook bij haar leeftijd hoort, dus dubbel belast laten we maar zeggen. Één op één momentjes creëren of speciaal iets leuks voor haar ondernemen, helpt ons om haar de aandacht te geven die ze verdient. Ik voel mij daardoor ook minder schuldig als ik dan eens tegen haar moet zeggen, ‘mama heeft net iets leuks met jou gedaan, nu heeft Fenna even mijn aandacht nodig, straks kom ik weer bij jou.’ Helaas blijft dit denk ik voor elke ouder met meerdere kinderen een punt van twijfel en balanceren. Gelukkig is Liv voor het overgrote deel van de tijd heel blij met haar zusje en ontzettend zorgzaam voor haar. 

Feest van hormonen
Negen maanden op, negen maanden af…nou bij mij voelde het als vier jaar op (eindeloos lang) en twee dagen af. Heeeeerlijk om een groot deel van de zwangerschapshormonen kwijt te zijn, wat een krengen zijn dat. Eindelijk kan het leven weer op ‘play’. Door de snelle bevalling wel wat naweeën, maar daar hebben we paracetamol voor. Het feit dat de verloskundige in de kraamweek mij voorbij liep terwijl ik de boodschappen stond uit te ruimen, aangezien ze mij in bed had verwacht aan te treffen, zegt denk ik genoeg. Een zeer voorspoedig herstel kunnen we wel zeggen, daar maken we gretig gebruik van en trekken er ondanks ons nu vierkoppige gezin, lekker op uit. Verloren tijd inhalen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s