Waarom grieperige mannen zeuren en koortsige kinderen juist schattig zijn

ziekGesteun, gekreun, gekuch…en dan met een overdreven nasale klank: “waar ligt kuch kuch de paracetamol? Hebben we ook kuch kuch neusspray? Kuch kuch, ik voel mij zo belabberd  o ik ben echt niet fit, echt een vaatdoek.” Om vervolgens weer achterover in de kussens te zakken. Vreselijk, dan staan al mijn stekels al overeind en ben ik al bij 429 met tellen, om mijn geduld te bewaren. Ik kan het bijna niet uit mijn strot krijgen: “hè wat vervelend, kan ik iets voor je doen? Blijf maar lekker liggen hoor.” Om vervolgens te denken, ja lekker blijven liggen…wanneer deed ik dat voor het laatst? Waarom wordt er van mij wel altijd verwacht een maaltijd op tafel te hebben staan als ik ziek ben? Grrrr…

Mannengriep
Ik kan het niet verklaren, maar ik vind de mannengriep gewoon zwaar overrated. Ik sla toch ook gewoon met bonkende koppijn en een rauwe keel, mijn benen over de bedrand om op te staan. Tja, die kinderen kleden zich niet vanzelf aan, worden ook niet vanzelf gevoed en mijn wasmand raakt ook nooit op wonderbaarlijke wijze vanzelf leeg. Dus vind ik dat hij zich ook maar niet moet aanstellen en gewoon door moet gaan. Is hij een dagje ziek, dan draait de wereld gewoon door, maar mama’s zijn blijkbaar onmisbaar en ‘moeten’ maar doorgaan. Zelfs even een momentje op de wc voor jezelf wil als moeder zijnde al niet meer lukken, is het geen jengelend kind, dan is het wel de man die zich afvraagt waar de vitamine D is gebleven…WAARSCHIJNLIJK VOOR JE NEUS! Misschien ben ik ergens wel gewoon een klein beetje jaloers. Zou ik mij ook wel eens een dagje willen terugtrekken in mijn warme bedje, met de dekens over mijn hoofd. Kopjes thee laten bezorgen op verzoek en daarna geen zorgen hoeven te hebben over de woekerende bende en chaos die beneden is ontstaan. 

Ach meisje toch
Kinderen? Dat is een heel ander verhaal. Dat zijn pas doorzetters, die kunnen met 39,6 op de thermometer nog roepen dat ze weer beter zijn…vervolgens dapper gaan zitten spelen om vijf minuten later je met druilerige ogen aan te kijken. Je ze bijna moet dwingen toch echt even lekker op de bank te gaan liggen, ze dit blijven weigeren, maar vervolgens wel a la minuut in slaap vallen als hun hoofdje de bank raakt. Hoe ze nooit geduld hebben om even met je te knuffelen, maar als ze ziek zijn, je nooit meer los willen laten. Hoe je je hun rots in de branding kunt voelen, zo geliefd en ‘nodig’. Met liefde incasseer je alle nies snot klodders, die vol in je gezicht belanden. Ach wat zijn ze dan toch eigenlijk nog klein en kwetsbaar…meisje, kom maar bij mama, dan streel ik je haren net zo lang uit je gezicht tot je weer beter bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s