Een blokje om

Fietsen.jpg

Al eerder moest ik bekennen mij schuldig te maken aan omkoperij, maar hé ik kan nu toch echt met zekerheid en trots vertellen dat onze oudste dochter zindelijk is! Belofte maakt schuld, dus op naar de fietsenmaker voor een echte ‘grote meiden’ fiets.

Meisje meisje
Mijn eerste fiets was pastel roze met een zacht zeegroen gekleurd stuur en een zadel met allemaal taartjes erop, mijn echte meisje meisje trots. Die van Liv doet er niet aan onder, want ook bij haar fietsje valt niet te missen dat hij van een meisje is. Van mij had ze overigens ook best een jongensvariant mogen kiezen hoor, maar die roze moest en zou het worden. Papa’s invloed is ook duidelijk aanwezig (kan dat in je DNA zitten?), want een Disney bel mocht ook niet ontbreken.

Illusie armer
Daar was het dan, het eerste fietsmoment van onze oudste. Vol enthousiasme ging ze zitten…en…’uh Liv?’ ‘Duwen schat, met je voeten.’ ‘Ja, met je voeten op de trappers…ja en dan nu duwen.’ ‘Naar voren’ en ik maak een ronddraaiende beweging met met armen. Een duwtje in haar rug wil al helemaal niet helpen, want ze trapt vol trots…op de achteruittrap-rem. Gefrustreerd stapt ze af en verkondigt dan lachend: ‘heb ik eindelijk een fiets, kan ik het helemaal niet.’ Uh ja, goed zelfinzicht. 

Papa help
Ik schiet hardop in de lach als ik opeens een beeld voor mij zie van mijzelf, maar dan vanaf een buitenstaander gezien. Een vrouw die zwaar voorovergebukt met een rode bezwete kop, al excuserend aan alle mensen met overrede tenen, een peuter voortsleurt op een fiets. Gelukkig heeft de peuter er nog alle plezier in, maar mama probeert met man en macht alle zelfbeheersing te bewaren en nog eens geduldig uit te leggen dat je naar vóóóren moet trappen met je voeten en niet naar áááchteren op de rem. Daarbij zou het ook fijn zijn als het stuur niet als soort racesimulatie stuur wordt gebruikt, want als je heel snel naar rechts en links stuurt, ga je ook echt snel naar links en recht…waar mensen lopen inderdaad!!!! Als ik na een kwartier constateer dat we nog geen honderd meter verder zijn, wordt de hulp van papa ingeschakeld. Nog geen vijf minuten later wordt de fiets in de achterbak geladen en plof ik op de passagiersstoel. Dank u!

Oefenen, oefenen
O, ik zou zo’n slechte juf zijn, ik heb er het geduld gewoon niet voor. Gelukkig voelen opa en papa zich geroepen om achter het huis te oefenen. En dan? Ze fietst! Met haar oefenen hó maar, maar zo trots als een pauw staan toejuichen als ze aan komt sjezen kan ik als de beste!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s