Disney droom

disneyLiv is al sinds baby af aan helemaal weg van Minnie. Dit zal ongetwijfeld iets te maken hebben met lichte indoctrinatie vanuit vaders kant ;-). De helft van ons gezin, waarschijnlijk driekwart zodra Fenna ook wat ouder is, heeft dus een Disney fascinatie. Moeder overste is wat minder enthousiast, maar zo nu en dan (na wat rekenwerk, al vijf keer!!) laat ik mij overhalen tot een tripje. 

Per spoor
Elke keer trap ik er weer in. Parijs is op papier maar zo’n vijf uur rijden, maar op één of andere manier is het toch altijd een hele dag later voordat we aankomen. Uiteraard te verklaren door file, eetstops, toiletstops en verschoningsstops (deze laatste twee vallen helaas nooit samen, want ben je net weer vijf minuten onderweg, hoor/ruik je vanaf de achterbank duidelijke signalen voor een luierwissel). Normaal ben ik, na jaren vervend gebruiker te zijn geweest, geen fan van het openbaar vervoer, maar de Thalys valt wel even in een hele andere categorie. Geen files, het leven draait gewoon door terwijl de reis wordt voortgezet en er kan aan een tafeltje naar hartelust geknutseld en gekleurd worden. Drie en een half uur later stap je dan ook uitgerust, na een rechtstreekse (vanaf Amsterdam Centraal, Schiphol en Rotterdam Centraal) treinreis uit. Hulde!

Droom ik?
De koffers zijn al vanaf het station naar onze kamer gebracht en wij lopen in vijf minuten licht bepakt naar het Disneyhotel. Voor mij de eerste keer in dit verblijf, prachtig. Nu we er toch zijn informeren we zonder hoop naar een upgrade. Als de man bij de receptie aangeeft dat deze beschikbaar is, vragen we argwanend naar het bijbehorende bedrag. We verdenken de man nog steeds van een grove fout, want het bedrag dat hij noemde kan nooit waar zijn geweest. Gevalletje, zo snel mogelijk afrekenen en nooit meer over beginnen. Loop je dan in je reiskloffie, met twee kinderen met etensresten om hun mond, achter een man aan die je naar een veel te chique afdeling begeleid. Als we over onze verdieping lopen, zie ik aan mijn rechterkant allerlei suites voorbij komen. Dan schiet mijn hart een slag over…’schat, schat’, sis ik. Bijna ongemerkt knikt hij (we doen namelijk maar tegenover de man voor ons of dit de normaalste zaak van de wereld voor ons is) en ben ik stiekem hartstikke starstruck als ik besef dat ik inderdaad zonet de suite van o.a. Michael Jackson ben gepasseerd. Wat doen wij eigenlijk überhaupt op deze verdieping?

Een gezegend mens
‘Knijp mij eens…en als ik droom, wil je mij dan niet wakker maken?’ Als we het gordijn van het raam openen, blijken we uitzicht op het kasteel te hebben. De lampjes van meanstreet geven een gouden gloed aan onze kamer. Aangezien we Liv beloofd hebben dat ze één deze dagen de show mocht zien en die al over tien minuten begint, trekken we haar snel haar pyjama aan. Daar zitten we dan met z’n drieën in de vensterbank van onze kamer, ik kijk naar mijn twee kanjers die vol ongeloof naar het spektakel voor hen zitten te kijken en dan over mijn schouder naar mijn kleinste kanjer die al lekker ligt te slapen. Een brok in mijn keel, wat een gezegend mens ben ik toch.

Micky en Minnie knuffelen
De volgende ochtend word ik wel wakker, maar blijf ik dromen. Zeker als we de ontbijtzaal met uitzicht op het kasteel binnen lopen en ik maar een stuk of twintig tafels zie staan. ‘Waar is de rest?’ Blijkbaar behoren we tot een select gezelschap en hebben we de eer om Micky en Minnie aan onze tafel te verwelkomen. Liv knuffelt er op los en mijn hart smelt wanneer ze met grote ogen tegen Micky zegt: ‘jij bent mijn beste vriend, ik vind jou zo lief.’ Nu het park maar eens in! Maar hoe komen we daar? Blijken we een eigen lift te hebben, die ons direct naar het ingang van het park brengt. Het moet niet gekker worden! Ik ben met weinig tevreden hoor, maar toch schiet er door mijn hoofd: ‘kijk mij gaan dan, dag mensen, dag rijen…tot over een uurtje als jullie ook binnen zijn.’

Stop de tijd
De dagen schieten aan mij voorbij, elke dag geniet ik zo ontzettend van het geluk dat van Liv haar gezichtje afstraalt. Zwemmen, ijsjes eten, met papa in ‘de achtbaan’, verkleden als een echte prinses of met z’n allen in een bootje. We hebben zo veel extra’s gekregen deze vakantie, maar als je alles zou weghalen en ons viertjes, ons viertjes laat zijn, dan nog is mijn geluk compleet. Wat ben ik trots op mijn gezin. Misschien geloof ik toch in sprookjes en is die Disney droom zo gek nog niet. Heb ik toch (een beetje) mijn hart aan Disney verloren, want o wat doet het pijn in dat hart als we aan de weg terug naar huis beginnen.

2 gedachtes over “Disney droom

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s